Posted by on 4 grudnia 2018

Jeden pacjent miał przemijającą gorączkę po czwartym wlewie; inny pacjent z dreszczami po transfuzji miał dreszcze podczas infuzji 2, 3 i 4. Wartości chemii krwi, radiogramy klatki piersiowej i morfologia krwi u wszystkich pacjentów pozostały niezmienione. Przed otrzymaniem wlewu dwóch pacjentów miało GVHD stopnia I, a pięciu pacjentów miało GVHD stopnia II lub III. Dawka leków immunosupresyjnych nie zwiększyła się u pierwszych dwóch pacjentów, ale prednizon (2 do 3 mg na kilogram masy ciała na dobę) podawano wszystkim piątym z cięższą GVHD, a następnie zwężano podczas lub po infuzji, bez rozbłysk GVHD. U trzech pacjentów GVHD rozwinęło się w trakcie lub po zakończeniu terapii limfocytów T. GVHD stopnia I lub II pojawił się pięć dni po pierwszej infuzji i sześć dni po trzeciej infuzji u dwóch z tych pacjentów. Otrzymywali od do 1,5 mg prednizonu na kilogram dziennie, który zmniejszał się w ciągu dwóch do trzech tygodni; tolerowali kolejne wlewy wyższych dawek komórek bez nawracającej GVHD. GVHD stopnia II rozwinął się dwa tygodnie po ostatniej infuzji u trzeciego pacjenta. Czterech pacjentów nie miało dowodów na GVHD podczas badania.
Odtworzenie odporności swoistej na CMV
Tabela 2. Tabela 2. Rekonstytucja odpowiedzi cytotoksycznych-limfocytów T u biorców przeszczepów szpiku kostnego z zastosowaniem immunoterapii adoptywnej. Ryc. 1. Ryc. 1. Rekonstytucja odpowiedzi limfocytów T cytotoksycznych specyficznych dla CMV z zastosowaniem immunoterapii adoptywnej u 11 pacjentów. PBMC od biorców testowano przed pierwszą infuzją komórek T i dwa dni po każdej infuzji; Sprawdzono również PBMC od dawców. Stałe słupki wskazują aktywność CD8 + cytotoksycznego limfocyta T specyficznego dla CMV, pokazaną jako średnia (. SD) różnica procentu zakażonych zabitych komórek (specyficzna liza) pomiędzy autologicznymi zakażonymi CMV fibroblastami i pozornie zakażonymi fibroblastami. Otwarte słupki wskazują niespecyficzną aktywność lityczną, pokazaną jako średnia różnica procentu swoistej lizy między błędnie zmodyfikowanymi MHC komórkowymi allogenicznymi fibroblastami CMV i pozornie zakażonymi fibroblastami. Odpowiedzi zmierzone po czwartym wlewie były znacząco wyższe niż te zmierzone przed pierwszą infuzją (P <0,001 w teście par w teście) i nie różniły się istotnie od odpowiedzi u zdrowych dawców (P = 0,86 w teście testowym z parami ).
PBMC zebrano przed i po wlewach komórek T w celu oceny reaktywności swoistej wobec CMV limfocytów T cytotoksycznych. Jedenaścioro z 14 pacjentów nie miało cytotoksycznych limfocytów T swoistych dla CMV bezpośrednio przed pierwszą infuzją klonów specyficznych dla CMV. U wszystkich 11 pacjentów takie limfocyty wykryto dwa dni po pierwszej infuzji limfocytów T (tabela 2). Te odpowiedzi utrzymywały się i zwiększały w wielkości po kolejnych infuzjach do tego stopnia, że reaktywność cytotoksycznych limfocytów T po czwartym wlewie nie różniła się znacząco od reakcji dawców szpiku (P = 0,86) (Figura 1). U dwóch pacjentów (Pacjentów 9 i 10), reaktywność cytotoksycznych limfocytów T swoistych dla CMV wydawała się odzyskać do poziomów poniżej poziomów wykrywanych przez dawców (Tabela 2), ale odzwierciedlało to wysoki poziom niespecyficznej lizy przeciwko komórkom docelowym autologicznym pozornie zakażonym. , które przesłaniało wykrywanie lizy specyficznej dla CMV
[więcej w: poradnia terapii uzależnienia od alkoholu i współuzależnienia, unomedical, elektroterapia wskazania ]

Powiązane tematy z artykułem: elektroterapia wskazania poradnia terapii uzależnienia od alkoholu i współuzależnienia unomedical

Posted by on 4 grudnia 2018

Jeden pacjent miał przemijającą gorączkę po czwartym wlewie; inny pacjent z dreszczami po transfuzji miał dreszcze podczas infuzji 2, 3 i 4. Wartości chemii krwi, radiogramy klatki piersiowej i morfologia krwi u wszystkich pacjentów pozostały niezmienione. Przed otrzymaniem wlewu dwóch pacjentów miało GVHD stopnia I, a pięciu pacjentów miało GVHD stopnia II lub III. Dawka leków immunosupresyjnych nie zwiększyła się u pierwszych dwóch pacjentów, ale prednizon (2 do 3 mg na kilogram masy ciała na dobę) podawano wszystkim piątym z cięższą GVHD, a następnie zwężano podczas lub po infuzji, bez rozbłysk GVHD. U trzech pacjentów GVHD rozwinęło się w trakcie lub po zakończeniu terapii limfocytów T. GVHD stopnia I lub II pojawił się pięć dni po pierwszej infuzji i sześć dni po trzeciej infuzji u dwóch z tych pacjentów. Otrzymywali od do 1,5 mg prednizonu na kilogram dziennie, który zmniejszał się w ciągu dwóch do trzech tygodni; tolerowali kolejne wlewy wyższych dawek komórek bez nawracającej GVHD. GVHD stopnia II rozwinął się dwa tygodnie po ostatniej infuzji u trzeciego pacjenta. Czterech pacjentów nie miało dowodów na GVHD podczas badania.
Odtworzenie odporności swoistej na CMV
Tabela 2. Tabela 2. Rekonstytucja odpowiedzi cytotoksycznych-limfocytów T u biorców przeszczepów szpiku kostnego z zastosowaniem immunoterapii adoptywnej. Ryc. 1. Ryc. 1. Rekonstytucja odpowiedzi limfocytów T cytotoksycznych specyficznych dla CMV z zastosowaniem immunoterapii adoptywnej u 11 pacjentów. PBMC od biorców testowano przed pierwszą infuzją komórek T i dwa dni po każdej infuzji; Sprawdzono również PBMC od dawców. Stałe słupki wskazują aktywność CD8 + cytotoksycznego limfocyta T specyficznego dla CMV, pokazaną jako średnia (. SD) różnica procentu zakażonych zabitych komórek (specyficzna liza) pomiędzy autologicznymi zakażonymi CMV fibroblastami i pozornie zakażonymi fibroblastami. Otwarte słupki wskazują niespecyficzną aktywność lityczną, pokazaną jako średnia różnica procentu swoistej lizy między błędnie zmodyfikowanymi MHC komórkowymi allogenicznymi fibroblastami CMV i pozornie zakażonymi fibroblastami. Odpowiedzi zmierzone po czwartym wlewie były znacząco wyższe niż te zmierzone przed pierwszą infuzją (P <0,001 w teście par w teście) i nie różniły się istotnie od odpowiedzi u zdrowych dawców (P = 0,86 w teście testowym z parami ).
PBMC zebrano przed i po wlewach komórek T w celu oceny reaktywności swoistej wobec CMV limfocytów T cytotoksycznych. Jedenaścioro z 14 pacjentów nie miało cytotoksycznych limfocytów T swoistych dla CMV bezpośrednio przed pierwszą infuzją klonów specyficznych dla CMV. U wszystkich 11 pacjentów takie limfocyty wykryto dwa dni po pierwszej infuzji limfocytów T (tabela 2). Te odpowiedzi utrzymywały się i zwiększały w wielkości po kolejnych infuzjach do tego stopnia, że reaktywność cytotoksycznych limfocytów T po czwartym wlewie nie różniła się znacząco od reakcji dawców szpiku (P = 0,86) (Figura 1). U dwóch pacjentów (Pacjentów 9 i 10), reaktywność cytotoksycznych limfocytów T swoistych dla CMV wydawała się odzyskać do poziomów poniżej poziomów wykrywanych przez dawców (Tabela 2), ale odzwierciedlało to wysoki poziom niespecyficznej lizy przeciwko komórkom docelowym autologicznym pozornie zakażonym. , które przesłaniało wykrywanie lizy specyficznej dla CMV
[więcej w: poradnia terapii uzależnienia od alkoholu i współuzależnienia, unomedical, elektroterapia wskazania ]

Powiązane tematy z artykułem: elektroterapia wskazania poradnia terapii uzależnienia od alkoholu i współuzależnienia unomedical