Posted by on 4 grudnia 2018

Niewiele aspektów współczesnej epileptologii spowodowało więcej zamieszania w Ameryce Północnej niż koncepcja epilepsji idiopatycznej zdefiniowanej w obecnej Międzynarodowej klasyfikacji padaczek i zespołów epileptycznych (Komisja ds. Klasyfikacji i terminologii międzynarodowej ligi przeciwko padaczce, Epilepsia 1989; 30: 389- 99). Zgodnie z tą klasyfikacją padaczki idiopatyczne stanowią same choroby, epilepsje sui generis i stanowią szczególną grupę pierwotnych lub podstawowych zaburzeń, które są rodzinne, zależne od wieku i ogólnie łagodne. To użycie jest zgodne ze starszą definicją terminu idiopatyczny powszechnego w Europie, a nie przyjętą terminologią medyczną w Stanach Zjednoczonych. Nie jest niczym niezwykłym, nawet w naszym wieku obrazowania metodą rezonansu magnetycznego o wysokiej rozdzielczości, w celu szczegółowej diagnostycznej oceny zaburzenia padaczkowego, aby nie pojawiać się u pacjentów, którzy nie spełniają kryteriów idiopatycznego zespołu epileptycznego; taki stan jest następnie nazywany kryptogennym w Międzynarodowej Klasyfikacji. Tak więc pacjent z objawami klasycznej padaczki skroniowej, ale bez wyraźnego zdarzenia etiologicznego na podstawie wywiadu lub nieprawidłowości w obrazowaniu neuroobrazowym, który najprawdopodobniej ma stwardnienie hipokampa lub niewielkie strukturalne uszkodzenie mezjalnej skroni, które wykracza poza granice wykrywalności za pomocą aktualnej diagnostyki Technologia ta uznawana byłaby za idiopatyczną epilepsję skroniową kilka lat temu, ale obecnie uważa się ją za kryptogenną epilepsję skroniową. To rozróżnienie, choć pozornie subtelne i być może trudne dla wielu nieepileptologów, aby je zrozumieć lub zapamiętać, ma duże znaczenie taksonomiczne, ponieważ sprzyja rozpoznaniu grupy (idiopatycznych) stanów neurologicznych charakteryzujących się odziedziczonymi wadami funkcji neuronalnej, które objawiają się prawie całkowicie jako epilepsja. napady padaczkowe, stanowiące idealną populację genetyków molekularnych i biologów do badania podstawowych substratów różnych epileptycznych zjawisk. Głównym wyzwaniem stojącym przed poszukiwaniem genów dla epilepsji i ich białek jest identyfikacja jednorodnych populacji pacjentów, których można łatwo zaklasyfikować jako mających swoistą wrodzoną chorobę. W związku z tym szczegółowa opisowa semiologia kliniczna, w tym charakterystyka elektrokliniczna zdarzeń narządów, staje się istotnym krokiem w molekularnym podejściu do podstawowych mechanizmów. Istnieje kilka dobrze rozpoznanych idiopatycznych częściowych zespołów padaczkowych, ale opisano znacznie większą liczbę idiopatycznych uogólnionych epilepsji o różnym stopniu spójnej prezentacji klinicznej, wzajemnych zależności i akceptacji. Dlatego też idiopatyczne uogólnione zespoły epileptyczne, jeśli zostaną odpowiednio zidentyfikowane i scharakteryzowane, zapewnią bogate źródło molekularnych badań padaczki.
Idiopatyczne uogólnione epilepsje przedstawiają przebieg spotkania, które odbyło się w Alzacji we Francji w 1993 roku, które zgromadziło klinicznych epileptologów, podstawowych neuronaukowców i genetyków molekularnych w celu dalszego multidyscyplinarnego podejścia do patofizjologii idiopatycznych uogólnionych epilepsji. Czytelnicy zainteresowani uzyskaniem jasnych opisów specyficznych idiopatycznych uogólnionych zespołów padaczkowych i ich podstawowych mechanizmów podstawowych będą bardzo rozczarowani
[przypisy: złamanie rzepki, internista mińsk mazowiecki, rzepka dwudzielna ]

Powiązane tematy z artykułem: internista mińsk mazowiecki rzepka dwudzielna złamanie rzepki

Posted by on 4 grudnia 2018

Niewiele aspektów współczesnej epileptologii spowodowało więcej zamieszania w Ameryce Północnej niż koncepcja epilepsji idiopatycznej zdefiniowanej w obecnej Międzynarodowej klasyfikacji padaczek i zespołów epileptycznych (Komisja ds. Klasyfikacji i terminologii międzynarodowej ligi przeciwko padaczce, Epilepsia 1989; 30: 389- 99). Zgodnie z tą klasyfikacją padaczki idiopatyczne stanowią same choroby, epilepsje sui generis i stanowią szczególną grupę pierwotnych lub podstawowych zaburzeń, które są rodzinne, zależne od wieku i ogólnie łagodne. To użycie jest zgodne ze starszą definicją terminu idiopatyczny powszechnego w Europie, a nie przyjętą terminologią medyczną w Stanach Zjednoczonych. Nie jest niczym niezwykłym, nawet w naszym wieku obrazowania metodą rezonansu magnetycznego o wysokiej rozdzielczości, w celu szczegółowej diagnostycznej oceny zaburzenia padaczkowego, aby nie pojawiać się u pacjentów, którzy nie spełniają kryteriów idiopatycznego zespołu epileptycznego; taki stan jest następnie nazywany kryptogennym w Międzynarodowej Klasyfikacji. Tak więc pacjent z objawami klasycznej padaczki skroniowej, ale bez wyraźnego zdarzenia etiologicznego na podstawie wywiadu lub nieprawidłowości w obrazowaniu neuroobrazowym, który najprawdopodobniej ma stwardnienie hipokampa lub niewielkie strukturalne uszkodzenie mezjalnej skroni, które wykracza poza granice wykrywalności za pomocą aktualnej diagnostyki Technologia ta uznawana byłaby za idiopatyczną epilepsję skroniową kilka lat temu, ale obecnie uważa się ją za kryptogenną epilepsję skroniową. To rozróżnienie, choć pozornie subtelne i być może trudne dla wielu nieepileptologów, aby je zrozumieć lub zapamiętać, ma duże znaczenie taksonomiczne, ponieważ sprzyja rozpoznaniu grupy (idiopatycznych) stanów neurologicznych charakteryzujących się odziedziczonymi wadami funkcji neuronalnej, które objawiają się prawie całkowicie jako epilepsja. napady padaczkowe, stanowiące idealną populację genetyków molekularnych i biologów do badania podstawowych substratów różnych epileptycznych zjawisk. Głównym wyzwaniem stojącym przed poszukiwaniem genów dla epilepsji i ich białek jest identyfikacja jednorodnych populacji pacjentów, których można łatwo zaklasyfikować jako mających swoistą wrodzoną chorobę. W związku z tym szczegółowa opisowa semiologia kliniczna, w tym charakterystyka elektrokliniczna zdarzeń narządów, staje się istotnym krokiem w molekularnym podejściu do podstawowych mechanizmów. Istnieje kilka dobrze rozpoznanych idiopatycznych częściowych zespołów padaczkowych, ale opisano znacznie większą liczbę idiopatycznych uogólnionych epilepsji o różnym stopniu spójnej prezentacji klinicznej, wzajemnych zależności i akceptacji. Dlatego też idiopatyczne uogólnione zespoły epileptyczne, jeśli zostaną odpowiednio zidentyfikowane i scharakteryzowane, zapewnią bogate źródło molekularnych badań padaczki.
Idiopatyczne uogólnione epilepsje przedstawiają przebieg spotkania, które odbyło się w Alzacji we Francji w 1993 roku, które zgromadziło klinicznych epileptologów, podstawowych neuronaukowców i genetyków molekularnych w celu dalszego multidyscyplinarnego podejścia do patofizjologii idiopatycznych uogólnionych epilepsji. Czytelnicy zainteresowani uzyskaniem jasnych opisów specyficznych idiopatycznych uogólnionych zespołów padaczkowych i ich podstawowych mechanizmów podstawowych będą bardzo rozczarowani
[przypisy: złamanie rzepki, internista mińsk mazowiecki, rzepka dwudzielna ]

Powiązane tematy z artykułem: internista mińsk mazowiecki rzepka dwudzielna złamanie rzepki