Posted by on 6 lipca 2018

Fenotyp Gc1F był najczęstszy u czarnych homozygot, podczas gdy fenotyp Gc1S był najczęstszy w białych homozygotach (po prawej stronie panelu). Jak pokazano w Tablicy B, poziomy białka wiążącego witaminę D były najniższe w homozygotach Gc1F / Gc1F (632 uczestników, 93 . 2 .g na mililitr), najwyższe w homozygotach Gc1S / Gc1S (313 uczestników, 468 . 6 .g na mililitr), i produkt pośredni w homozygotach Gc2 / Gc2 (80 uczestników, 190 . 4 ug na mililitr). Stężenie białka wiążącego witaminę D w osoczu w heterozygotach Gc1F / Gc1S (413 uczestników, 285 . 4 ug na mililitr) było pośrednie między homozygotami Gc1F / Gc1F a homozygotami Gc1S / Gc1S. Różnice te były znaczące (p <0,001 dla wszystkich porównań). Panel C pokazuje histogram reprezentujący skumulowane rozkłady. Wśród homozygotycznych uczestników poziomy biodostępnej 25-hydroksywitaminy D były podobne u czarnych i białych (2,9 . 0,1 ng na mililitr w czerni i 3,1 . 0,1 ng na mililitr u białych, P = 0,71). Figura 2A pokazuje procent homozygotycznych uczestników w każdej grupie rasowej z każdym wariantem białka wiążącego witaminę D (wynikającego z unikalnych kombinacji rs7041 i rs4588). Poziom białka wiążącego witaminę D był najniższy u homozygotycznych uczestników Gc1F, najwyższy u uczestników homozygotycznych Gc1S, a pośredni u uczestników homozygotycznych Gc2 (p <0,001 dla wszystkich porównań) (Figura 2B). Spośród wszystkich 1025 homozygotycznych uczestników, obliczone poziomy biodostępnej 25-hydroksywitaminy D były podobne u czarnych i białych (odpowiednio 2,9 . 0,1 ng na mililitr i 3,1 . 0,1 ng na mililitr, P = 0,71) (Figura 2C).
Markery witaminy D Status i 25-hydroksywitamina D
Figura 3. Figura 3. Całkowite i dostępne biologicznie poziomy 25-hydroksywitaminy D wśród homozygotycznych czarnych i białych z podobnymi poziomami hormonu przytarczycznego. W obrębie kwintyli wartości parathormonu, czarne miały na ogół niższe poziomy całkowitych poziomów 25-hydroksywitaminy D niż białka (panel A), ale podobne poziomy biodostępnej 25-hydroksywitaminy D (panel B). I słupki wskazują błędy standardowe. Jedna gwiazdka oznacza P <0,01 dla porównania czerni i bieli w kwintylu, dwie gwiazdki P <0,01 dla porównania z najwyższym kwintylem wśród białych i trzy gwiazdki P <0,01 dla porównania z najwyższym kwintylem wśród czarnych.
BMD nie było związane z poziomami biodostępnej lub całkowitej 25-hydroksywitaminy D u czarnych homozygotycznych uczestników; jednak, u białych homozygotycznych uczestników, BMD ogólnie wzrastała wraz ze wzrostem poziomów całkowitej lub biodostępnej 25-hydroksywitaminy D (Tabela S2 w Dodatku Aneks). Wapń wzrósł wraz ze wzrostem poziomu całkowitej 25-hydroksywitaminy D tylko u czarnych (tabela S2 w dodatkowym dodatku)
[podobne: forum kulturystyczne, serwis niszczarek, transkrypcje nagrań ]

Powiązane tematy z artykułem: forum kulturystyczne serwis niszczarek transkrypcje nagrań

Posted by on 6 lipca 2018

Fenotyp Gc1F był najczęstszy u czarnych homozygot, podczas gdy fenotyp Gc1S był najczęstszy w białych homozygotach (po prawej stronie panelu). Jak pokazano w Tablicy B, poziomy białka wiążącego witaminę D były najniższe w homozygotach Gc1F / Gc1F (632 uczestników, 93 . 2 .g na mililitr), najwyższe w homozygotach Gc1S / Gc1S (313 uczestników, 468 . 6 .g na mililitr), i produkt pośredni w homozygotach Gc2 / Gc2 (80 uczestników, 190 . 4 ug na mililitr). Stężenie białka wiążącego witaminę D w osoczu w heterozygotach Gc1F / Gc1S (413 uczestników, 285 . 4 ug na mililitr) było pośrednie między homozygotami Gc1F / Gc1F a homozygotami Gc1S / Gc1S. Różnice te były znaczące (p <0,001 dla wszystkich porównań). Panel C pokazuje histogram reprezentujący skumulowane rozkłady. Wśród homozygotycznych uczestników poziomy biodostępnej 25-hydroksywitaminy D były podobne u czarnych i białych (2,9 . 0,1 ng na mililitr w czerni i 3,1 . 0,1 ng na mililitr u białych, P = 0,71). Figura 2A pokazuje procent homozygotycznych uczestników w każdej grupie rasowej z każdym wariantem białka wiążącego witaminę D (wynikającego z unikalnych kombinacji rs7041 i rs4588). Poziom białka wiążącego witaminę D był najniższy u homozygotycznych uczestników Gc1F, najwyższy u uczestników homozygotycznych Gc1S, a pośredni u uczestników homozygotycznych Gc2 (p <0,001 dla wszystkich porównań) (Figura 2B). Spośród wszystkich 1025 homozygotycznych uczestników, obliczone poziomy biodostępnej 25-hydroksywitaminy D były podobne u czarnych i białych (odpowiednio 2,9 . 0,1 ng na mililitr i 3,1 . 0,1 ng na mililitr, P = 0,71) (Figura 2C).
Markery witaminy D Status i 25-hydroksywitamina D
Figura 3. Figura 3. Całkowite i dostępne biologicznie poziomy 25-hydroksywitaminy D wśród homozygotycznych czarnych i białych z podobnymi poziomami hormonu przytarczycznego. W obrębie kwintyli wartości parathormonu, czarne miały na ogół niższe poziomy całkowitych poziomów 25-hydroksywitaminy D niż białka (panel A), ale podobne poziomy biodostępnej 25-hydroksywitaminy D (panel B). I słupki wskazują błędy standardowe. Jedna gwiazdka oznacza P <0,01 dla porównania czerni i bieli w kwintylu, dwie gwiazdki P <0,01 dla porównania z najwyższym kwintylem wśród białych i trzy gwiazdki P <0,01 dla porównania z najwyższym kwintylem wśród czarnych.
BMD nie było związane z poziomami biodostępnej lub całkowitej 25-hydroksywitaminy D u czarnych homozygotycznych uczestników; jednak, u białych homozygotycznych uczestników, BMD ogólnie wzrastała wraz ze wzrostem poziomów całkowitej lub biodostępnej 25-hydroksywitaminy D (Tabela S2 w Dodatku Aneks). Wapń wzrósł wraz ze wzrostem poziomu całkowitej 25-hydroksywitaminy D tylko u czarnych (tabela S2 w dodatkowym dodatku)
[podobne: forum kulturystyczne, serwis niszczarek, transkrypcje nagrań ]

Powiązane tematy z artykułem: forum kulturystyczne serwis niszczarek transkrypcje nagrań